Τρίτη, 09 Σεπτεμβρίου 2014 10:10

Αθανασία Καρούνου: Μετράω 41 χρόνια σχέσης με το Διαβήτη!

«Είμαι η Αθανασία Καρούνου πολίτης αυτής της χώρας, εργαζόμενη, μητέρα, σύντροφος και όχι διαβητική!» Με αυτή τη φράση η Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ.) κα Αθανασία Καρούνου θέλει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, εννοώντας όπως λέει στη συνέχεια ότι είναι τραγικό να προσδιορίζεται το άτομο από την πάθηση του και όχι από την προσωπικότητα του. Η κα Καρούνου ανέλυσε τη ζωή ενός διαβητικού ασθενή κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που διοργάνωσε η φαρμακευτική εταιρεία Novo Nordisk με στόχο την ενημέρωση των ανθρώπων του Τύπου για τον τομέα Διαβήτη και τις νέες εξελίξεις.

«Μετράω 41 χρόνια σχέσης με το Διαβήτη», θα μας πει η κα Καρούνου. «Ένας απρόσκλητος επισκέπτης που ήρθε και έκτοτε υποχρεώθηκα να ζω μαζί του. Πιστεύω όπως όλοι μας στα θαύματα και ελπίζω να έρθει η μέρα που ο διαβητικός θα είναι σε θέση να απαλλαχθεί από τη νόσο του, ως τότε όμως πρέπει τον έχω φίλο και όχι εχθρό».

«Γι αυτό και εγώ όπως όλοι οι διαβητικοί πρέπει να ξέρουμε να διαχειριζόμαστε το διαβήτη μας. Η εκπαίδευση είναι για εμάς ίσης αξίας με τα φάρμακα. Οι συνθήκες είναι σίγουρα καλύτερες σήμερα σε σχέση με το χθες, όμως τα προβλήματα εξακολουθούν να είναι πολλά και μεγάλα».

«Ο στιγματισμός και η προκατάληψη ήταν παλαιότερα έντονη από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Η αποδοχή που έχει ανάγκη ένα διαβητικό παιδί για παράδειγμα, από τους συμμαθητές του, του δασκάλους του, τους φίλους του και γενικά από την κοινωνία που το περιβάλλει είναι πολύ σημαντικό θέμα για το μέλλον του και την αντιμετώπιση της νόσου του».

«Αν αποφασίσεις να είσαι και εσύ ένας ρυθμισμένος ασθενής που θα βιώνει όσο το δυνατόν πιο καλά την καθημερινότητα του και θα αντιμετωπίσει καλύτερα και αποτελεσματικότερα την ασθένεια αντέχοντας χωρίς επιπλοκές και συνοδά νοσήματα όσο περισσότερο διάστημα γίνεται πρέπει να μπεις στη λογική μια ρουτίνας την οποία λίγοι αντέχουν και ειδικά οι νεότεροι. Πόσο μάλλον όταν δεν νιώθουν αποδεκτά και ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας».

Όσον αφορά το κράτος, «σε όλη αυτή την προσπάθεια είναι δυστυχώς ο μεγάλος ΑΠΩΝ», θα μας πει η κα Καρούνου. «Μηδέν παροχές» λέει χαρακτηριστικά.

«Στην πορεία της ζωής μου κατάλαβα πόσο σημαντικό θέμα είναι η ενημέρωση των πολιτών και των ασθενών ειδικότερα και αναγνώρισα ότι δεν είμαι η μοναδική με πρόβλημα διαβήτη, ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι γύρω μου. Άρα το «κακό» δε βρήκε μόνο εμένα όπως όλοι θέλουμε να πιστεύουμε. Έτσι πήρα τη δύναμη να μάθω πώς να το αντιμετωπίσω και να προσαρμόσω την πάθηση στη ζωή μου και όχι τη ζωή μου στην πάθηση, για να μην στερηθώ τίποτα από όλα αυτά που απολαμβάνει ένας υγιείς άνθρωπος».

«Τα προβλήματα ωστόσο στο χώρο του διαβήτη παραμένουν πολλά και δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που έχουν ενωθεί και παλεύουν όλοι μαζί για να ζούμε με καλή ποιότητα ζωής ακόμα και σήμερα που η οικονομική κρίση μαστίζει τη χώρα».

«Θεωρώ ότι έκανα αρκετά φυσιολογική ζωή όλα αυτά τα χρόνια. Έζησα καλά, σπούδασα, παντρεύτηκα, έκανα παιδί, γνώρισα ανθρώπους, ταξίδεψα και γενικά προσπάθησα να κάνω ότι και ένας μη ασθενής. Ξεπέρασα τις δυσκολίες και “εκπαιδεύτηκα για να ζω σωστά”».

«Με την Ομοσπονδία, της οποίας έχω τη χαρά να προεδρεύω, προσπαθούμε να κάνουμε ότι δεν κάνει η πολιτεία, να καλύπτουμε τα κενά και να παλεύουμε για το αυτονόητο. Να ζήσει ο ασθενής με ποιότητα χωρίς να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό με την εξέλιξη της ασθένειας του. Παλεύουμε καθημερινά να κρατήσουμε τα κεκτημένα, όχι να προχωρήσουμε παρακάτω και αυτό είναι τραγικό».

«Ακόμα περιμένουμε το Εθνικό Πρόγραμμα Διαβήτη και ευτυχώς που παρενέβη η Novo Nordisk και έτσι ξεκίνησαν να κινούνται τα νήματα. Η πολιτεία ενδιαφέρεται μόνο για το τι θα μειώσει τώρα και όχι για το τι θα γίνει στο μέλλον. Το ασθενή όμως τον ενδιαφέρει να ζήσει και όχι τι θα πει η τρόικα».

«Η ινσουλίνη είναι για εμάς τους διαβητικούς ορμόνη ζωής, όχι απλά ένα φάρμακο. Χωρίς αυτό δε ζούμε και παρόλα αυτά οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 πληρώνουν γι αυτήν συμμετοχή 10%. Βλέπετε ο διαβήτης τύπου 2 θεωρείτε “life style” πρόβλημα και όχι νόσος σε σχέση με το διαβήτη τύπου 1, λες και επιλέξαμε να γίνουμε διαβητικοί. Και δε σκέφτονται τα παραλειπόμενα που έχει να αντιμετωπίσει ο ασθενής με τα συνοδά νοσήματα, όπως η χοληστερίνη, η υπέρταση κ.α. Με αγώνα μεγάλο το μόνο που καταφέραμε είναι να μην πληρώνουν οι ασθενείς τύπου 2 τις βελόνες και τις ταινίες, όμως η συμμετοχή στους σκαρφιστήρες είναι στο 25% όπως επίσης και στις συνοδές παθήσεις».

«Στους δε Οργανισμούς των νοσοκομείων, τα Διαβητολογικά Κέντρα δεν έχουν συμπεριληφθεί με αποτέλεσμα να είναι «παράνομα» και ως εκ τούτου να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με λουκέτο!»

«Όσον αφορά τον κατάλογο με τις 43 μόνιμες και μη αναστρέψιμες παθήσεις, ο διαβήτης δεν έχει συμπεριληφθεί γιατί έχει επιπλοκές και έτσι κάθε 1 ½ με 2 χρόνια πρέπει να εξεταζόμαστε επαναληπτικά δίνοντας 48 ευρώ, μήπως και ο διαβήτης έχει “εξαφανιστεί”».

«Το πρόβλημα συνεχίζει και στα Κέντρα Πιστοποίησης ΚΕΠΑ με την εφαρμογή των ποσοστών αναπηρίας. Εδώ, θα πρέπει να διευκρινίσω ότι το ποσοστό αναπηρίας δε δίνετε από το νομοθέτη σε ένα διαβητικό γιατί είναι ανάπηρος, αλλά για να τον βοηθήσει να λαμβάνει τις όποιες παροχές, αυτά τα 600 ευρώ ανά δίμηνο για παράδειγμα και να ανταπεξέλθει. Η Γερμανία για παράδειγμα θεωρεί δεδομένο το ποσοστό αναπηρίας 50% για το διαβητικό ασθενή. Στην Ελλάδα το ποσοστό είναι 50% για διαβητικούς τύπου 1 και για τους τύπου 2 ινσουλινοεξαρτώμενους, ενώ για τους τύπου 2 που λαμβάνουν θεραπεία δια στόματος το ποσοστό είναι 20%. Τέλος, για όσους έχουν επιπλοκές το ποσοστό ανέρχεται στο 67%. Αυτά σήμερα, γιατί όπως ακούγεται λογχεύει η κίνδυνος να μειωθούν αισθητά τα ποσοστά και θα είναι μεγάλο πλήγμα για τους διαβητικούς ασθενείς».

«Τέλος, όσον αφορά τη θεσμοθέτηση του πλαφόν στη συνταγογράφηση, ο διαβήτης δυστυχώς δεν εξαιρέθηκε και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι τεράστια. Η νέα αυτή θεσμοθέτηση έφτιαξε ασθενείς 2 ταχυτήτων, αφού για παράδειγμα στην Καλαμάτα που διαμένω εγώ το ποσοστό ανέρχεται στο 40% όταν στην Αθήνα είναι στο 60%».

Κλείνοντας, όπως είπε η κα Καρούνου, ο διαβητικός κοστίζει για την πολιτεία από 190 – 600 ευρώ το μήνα ανάλογα τον τύπο διαβήτη και τη θεραπεία που λαμβάνει. «Δεν έχουμε συγκεκριμένα στοιχεία κόστους αλλά από αυτά που μας έρχονται από τον ΕΟΠΥΥ γνωρίζουμε ότι κάθε μήνα ο ασθενής με διαβήτη τύπου 1 ξεκινάει από 550 και φτάνει στα 610 ευρώ όταν φοράει αντλία συνεχούς έγχυσης, ο διαβητικός τύπου 2 που λαμβάνει ινσουλίνη και χάπια κοστίζει περίπου 410 ευρώ ευρώ, μόνο με ινσουλίνη στα 340 ευρώ και μόνο με δισκία στα 70 ευρώ. Τέλος ο διαβήτης κύησης κοστίζει 100 ευρώ μηνιαίως».

 

Ανθή Αγγελοπούλου

 

 

 

 

Παρακαλώ εισάγεται το όνομα χρήστη και τον κωδικό που σας έχουν δοθεί. Προσοχή! Η σύνδεση σε "κλειδωμένες" ενότητες του portal απευθύνεται αποκλειστικά σε επαγγελματίες υγείας και μόνο.