Το 60% των πολιτών σε Ευρώπη και Αμερική δεν ξέρουν τι είναι ο καρκίνος του παγκρέατος, ένας από τους πιο θανατηφόρους καρκίνους ο οποίος κατέχει ήδη την 4η θέση ενώ, σύμφωνα με τις στατιστικές αν συνεχίσει να «θερίζει» με αυτούς τους ρυθμούς το 2030 θα ανέλθει στη 2η θέση του πιο θανατηφόρου καρκίνου
Ο λόγος, σύμφωνα με τον Δρ. Χρήστο Δερβένη, Συντονιστή Διευθυντή Χειρουργικού Τμήματος στο Γενικό Νοσοκομείο Ν. Ιωνίας Αγία Όλγα και Μέλος της Εταιρείας Μελέτης Καρκίνου Πεπτικού Συστήματος (ΕΜ-ΚΑΠΕΣ) είναι η αργή του διάγνωση καθώς είναι 100% ασυμπτωματικός και τα ελάχιστα μικροσυμπτώματα που μπορεί να δείξει παραπέμπουν σε γαστρεντερολογικό πρόβλημα ξεγελώντας τον θεράποντα ιατρό.
Η πρόκληση για τους επιστήμονες μεγάλη και ο στόχος να παρέχουν μεγαλύτερο ποσοστό επιβίωσης στους ασθενείς. Όπως επισημαίνει ο γιατρός οι άνδρες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν καρκίνο στο πάγκρεας έναντι των γυναικών. Συγκεκριμένα το 13,8% των ανδρών /100.000 άτομα και το 10,8% των γυναικών/100.000.
Αυτή τη στιγμή γίνεται μεγάλος αγώνας όπως είπε ο γιατρός, να ανακαλυφθεί κάποιος δείκτης αίματος που θα προσδιορίζει τη νόσο ώστε να γίνεται έγκαιρα η διάγνωση. Απαραίτητα σε αυτές τις περιπτώσεις κρίνονται τα Κέντρα Αριστείας τα οποία επανδρωμένα από διάφορες ειδικότητες γιατρών θα είναι σε θέση να προσφέρουν καλύτερη επιβίωση στον ασθενή και την απαραίτητη βοήθεια στο γιατρό ώστε να οδηγήσει τον ασθενή του γρηγορότερα στο χειρουργικό κρεβάτι. 1 στους 5 ασθενείς αυτή τη στιγμή οδηγείται στο χειρουργείο έγκαιρα με μέσο χρόνο επιβίωσης τους 24 μήνες. Και για να επιτευχθεί αυτό έχουμε κάνει πολύ δρόμο, θα μας πει ο κ. Δερβένης. Πριν 40 χρόνια όπως λέει, η επέμβαση στο πάγκρεας ήταν ο φόβος και ο τρόμος για κάθε χειρουργό. Η θνητότητα από την εγχείρηση ήταν τεράστια, από 12% - 50%. Σήμερα τα πράγματα είναι καλύτερα, και οι λίγοι μήνες επιβίωσης είναι σημαντικοί.
Όπως είπε ο κ. Δερβένης δυστυχώς δεν υπάρχει μια εύκολη μέθοδος ανίχνευσης του καρκίνου του παγκρέατος λόγω της φύσης του οργάνου παγκοσμίως, άρα δεν μπορεί να υπάρξει πρόληψη. Μπορεί όμως να υπάρξει πρώιμη διάγνωση άρα, χρειαζόμαστε υποψιασμένους γιατρούς και ενημερωμένους. Και ενώ στο τομέα της ογκολογίας έχουμε γιατρούς με υψηλό Μ.Ο. δεν συμβαίνει το ίδιο για τις ειδικότητες που προηγούνται μέχρι να φτάσει ο ασθενής στον ογκολόγο.
Σύμφωνα με τον Παθολόγο – Ογκολόγο, Ιωάννη Μπουκοβίνα, Επιστημονικό Υπεύθυνο της Ογκολογική Μονάδος Βιοκλινικής Θεσσαλονίκης και μέλος της Εταιρείας Μελέτης Καρκίνου Πεπτικού Συστήματος (ΕΜ-ΚΑΠΕΣ), αναμένεται ότι από το 2008 μέχρι σήμερα θα διαγνωσθούν 278.600 ασθενείς και θα πεθάνουν 266.500. Από το 1975 μέχρι το 2008 η επιβίωση των ασθενών 3πλασιάστηκε αλλά ο στόχος είναι να φτάσει το 12%. Να σημειωθεί ότι το 53% των ασθενών διαγιγνώσκεται σε μεταστατικό στάδιο και δυστυχώς μη χειρουργήσιμο.
Τσιγάρο, διαβήτης, ηλικία, φύλο, κληρονομικότητα και χρόνια παγκρεατίτιδα είναι τα βασικά αίτια για την εμφάνιση της νόσου.
Όπως είπε ο κ. Μπουκοβίνας, απαραίτητο εργαλείο για την αντιμετώπιση του καρκίνου στο πάγκρεας είναι η έρευνα, αλλά δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχει χρηματοδότηση. Επίσης είναι απαραίτητη η συγκέντρωση υπηρεσιών όπως είναι τα Κέντρα Αναφοράς και Αριστείας, τα οποία δεν χρειάζονται κάτι πολυέξοδο για να στηθούν, ένα ψυγείο και μια φυγόκεντρος. Κι όμως αυτά τα ελάχιστα πράγματα θα βοηθούσαν στην καλύτερη επιβίωση των ασθενών και την αντιμετώπιση της νόσου πιο αποτελεσματικά. Όπως επεσήμανε, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Ευρώπης χρειάζονται 1 Κέντρο/4-6 εκατ. κατοίκων. Στην Ελλάδα ουσιαστικά είναι δυόμιση Κέντρα, δηλαδή τίποτα πολυέξοδο. Ενώ θέλει 20 εκατ. μαζί με τη βασική έρευνα ετησίως για λειτουργήσει.
Απαραίτητο επίσης, είναι ένα Διεθνές και Εθνικό δίκτυο ανταλλαγής πληροφοριών για τη νόσο καθώς αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν έχουμε καθόλου στοιχεία. Ότι registries υπάρχουν αυτή τη στιγμή τα καταγράφουν μόνοι τους οι γιατροί καλή τη θέληση.
Ανθή Αγγελοπούλου