Για 2η συνεχόμενη χρονιά, η 8η Μαΐου είναι αφιερωμένη παγκοσμίως στον καρκίνο των ωοθηκών, μια «σιωπηλή» νόσο που ευθύνεται για το θάνατο 140.000 γυναικών κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, κατέχοντας το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από όλους τους γυναικολογικούς καρκίνους. Η συγκεκριμένη ημέρα «καθιερώθηκε» το 2013, έχοντας βασικό στόχο την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση του κοινού, αναφορικά με τη συγκεκριμένη ασθένεια, της οποίας τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας οφείλονται και στον ανεπαρκή έλεγχο. Ωστόσο, η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή της φαρμακευτικής ουσίας μπεβασιζουμάμπη σε συνδυασμό με νέες κλινικές μελέτες που καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου σκευάσματος, φέρνουν αισιοδοξία στην επιστημονική κοινότητα.
«Ο καρκίνος των ωοθηκών έχει το χαμηλότερο ποσοστό επιβίωσης από όλους τους γυναικολογικούς καρκίνους και χαρακτηρίζεται σε όλο τον κόσμο από τη διάγνωση σε προχωρημένο στάδιο κυρίως λόγω ελλιπούς ενημέρωσης σχετικά με τα συμπτώματα της νόσου. Η καθιέρωση της Παγκόσμιας ημέρας κατά του Καρκίνου των Ωοθηκών έχει στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού και των ΜΜΕ για την ανάγκη της έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης της νόσου», δήλωσε ο κος Γεράσιμος Αραβαντινός Παθολόγος-Ογκολόγος, Διευθυντής της Β΄ Παθολογικής-Ογκολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου ”Άγιοι Ανάργυροι”. «Αναφορικά με τις διαθέσιμες θεραπείες του καρκίνου των ωοθηκών, η πρόοδος που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια είναι πολύ σημαντική. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στόχευση της αγγειογένεσης στις ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών, που σήμερα επιτυγχάνεται με το bevacizumab.»
Η θεραπεία με μπεβασιζουμάμπη, αλλάζει τα δεδομένα στην αντιμετώπιση της νόσου
Η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή της χορήγησης του μονοκλωνικού αντισώματος μπεβασιζουμάμπη σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία, τόσο ως θεραπεία πρώτης γραμμής για γυναίκες με νεοδιαγνωσθείσα προχωρημένη νόσο (σταδίου FIGO IIIB, IIIC, IV), όσο και ως θεραπεία σε ασθενείς με πρώτη υποτροπή επιθηλιακού καρκίνου των ωοθηκών, καρκίνου των ωαγωγών ή πρωτοπαθή καρκίνου του περιτοναίου, σηματοδότησε μια νέα ελπίδα για την επιστημονική κοινότητα και τις ασθενείς. Κλινικές μελέτες κατέδειξαν ότι οι γυναίκες με νεοδιαγνωσθέντα προχωρημένο καρκίνο των ωοθηκών που έλαβαν μπεβασιζουμάμπη συν χημειοθεραπεία και συνέχισαν με μονοθεραπεία με μπεβασιζουμάμπη έζησαν σημαντικά περισσότερο, χωρίς επιδείνωση της νόσου τους (επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου), σε σύγκριση με όσες έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία.
Τα ανωτέρω στοιχεία θεωρούνται ιδιαίτερα θετικά, καθώς για πάνω από μία δεκαετία, μετά δηλαδή την προσθήκη της πακλιταξέλης στη χημειοθεραπεία των ασθενών, και παρά τις εντατικές έρευνες των επιστημόνων, δεν είχε υπάρξει σημαντική εξέλιξη για την αντιμετώπιση της νόσου. Η θεραπεία βασιζόταν στη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του όγκου και στη συνέχεια στην μέχρι τότε καθιερωμένη χημειοθεραπεία.