Η πολιτική Γεωργιάδη, και η αδιάλλακτη στάση του Υφυπουργού Αντώνη Μπέζα έχουν φέρει τα Διαγνωστικά Κέντρα στο χείλος της καταστροφής όπως επισημαίνει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ιατρικών Διαγνωστικών Κέντρων.
Το κατασκεύασμα του rebate και του claw back θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτο αριθμό απολύσεων στον κλάδο της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, όπως υποστηρίζουν.
Τα Διαγνωστικά κέντρα προσπαθούν να κρατήσουν τις μονάδες από την άτακτη χρεωκοπία εξαιτίας των τεράστιων «επιστροφών» που απαιτεί το Υπουργείο Υγείας για το 2013, αλλά και για το 2014. Την ίδια στιγμή η διαρκής μείωση των δαπανών για πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας στον προϋπολογισμό του ΕΟΠΥΥ (οι οποίες εάν υπολογιστούν κατά κεφαλή κατατάσσουν πλέον την Ελλάδα στις τελευταίες χώρες μέλη του ΟΟΣΑ) έχουν προκαλέσει ένα άνευ προηγουμένου κύμα απολύσεων.
Όπως λένε χαρακτηριστικά οι εκπρόσωποι του Συνδέσμου, εδώ και μήνες, προσπαθούν να επιβιώσουν σε συνθήκες αβεβαιότητας, έλλειψης ρευστότητας (αφού ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. συμπεριφέρεται σαν τυπικός κρατικός μπαταχτσής και αρνείται να εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις) με τις ληξιπρόθεσμες και «κουρεμένες» οφειλές των ασφαλιστικών ταμείων της περιόδου 2007 – 2011 ακόμα να πληρωθούν, παρά το ότι τα χρήματα υπάρχουν δεσμευμένα στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, τις τρέχουσες οφειλές του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. να παρακρατούνται και να συσσωρεύονται και την Διοίκηση του Οργανισμού να λειτουργεί εκβιαστικά ενόψει της νέας συμβάσεως η οποία, στο μέσον σχεδόν της χρονιάς που τρέχει δεν έχει υπογραφεί ακόμα.
Ενώ, τα πρόσφατα σημειώματα του rebate και του claw back που απέστειλαν μία ημέρα πριν την τελική ημερομηνία κατάθεσης των φορολογικών δηλώσεων, τρανό δείγμα της προχειρότητας και αδιαφορίας με την οποία λειτουργεί ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και το Υπουργείο Υγείας, με την «αρπαγή πίσω» του 50% σχεδόν των δεδουλευμένων, δείχνουν ότι η φυλακή είναι πλέον ορατή προοπτική για όσους δραστηριοποιούνται στον κλάδο. Φυλακή γιατί πολύ απλά το Υπουργείο Υγείας συμπεριφέρεται σαν Οθωμανός Σουλτάνος που κλέβει το βιός των υπηκόων του!
Πλέον, οι μικρές μονάδες αδυνατούν να καλύψουν τα ελάχιστα έξοδά τους και συρρικνώνονται άτακτα. Οι απολύσεις είναι δυστυχώς ανεξέλεγκτες και αναγκαστικές την στιγμή που δεν υπάρχει προοπτική ομαλοποίησης, ενώ ο κόσμος στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει.
