Άμεση αλλαγή της θετικής λίστας ζητούν οι ασθενείς
«Ζούμε σε μια χώρα που βάζει τον ασθενή να πληρώσει συμμετοχή στην ινσουλίνη, κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά στην Ευρώπη. Αν αυτό δεν είναι παράλογο, τότε τι είναι;
Είναι το ερώτημα από τα χείλη των εκπροσώπων των ασθενών που τα τελευταία 2 χρόνια με τις τραγικές αλλαγές που γίνονται καθημερινά με τη δικαιολογία για μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, ζουν με μόνιμο άγχος και φόβο για το αν θα καταφέρουν να λάβουν τη θεραπεία τους. Και τελικά με την έκδοση της τελευταίας θετικής λίστας οι φόβοι τους έγιναν πραγματικότητα με την ομαδοποίηση που έγινε στα φάρμακα μέσα στις θεραπευτικές κατηγορίες.
Συγκεκριμένα, τόσο η Ελληνική Εταιρία Θεραπεία Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α), όσο και η Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων - Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ.), με συνέντευξη Τύπου που πραγματοποίησαν χθες, ενημέρωσαν ότι μεγάλη μερίδα ασθενών μειώνουν ή σταματούν τη θεραπεία τους αφού με τα νέα δεδομένα δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να ανταπεξέλθουν. Αποτέλεσμα αυτού είναι να απορυθμίζονται, να εμφανίζουν επιπλοκές και την ανάγκη νοσηλείας, που σημαίνει ότι θα κοστίσουν περισσότερο τελικά για το κράτος που ότι κερδίσει από την μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης θα το πληρώσει στη γενική δαπάνη για την υγεία. Τώρα πόσο έξυπνο είναι αυτό εκ μέρους των αρμοδίων, δεν είναι κανείς σε θέση να απαντήσει αφού όλοι έχουμε τα ίδια ερωτηματικά. Με ποια λογική γίνετε;
Η νέα ομαδοποίηση των φαρμάκων αποδεδειγμένα αναγκάζει τους ασθενείς να βάλουν πολύ το χέρι στην τσέπη, γεγονός που διαψεύδει όποιους κατά καιρούς υποστηρίζουν το αντίθετο.
Οι πάσχοντες από Διαβήτη Τύπου 2 καλούνται να καταβάλλουν αυξημένη συμμετοχή έως και 71%, για να πάρουν τη θεραπεία τους. Όπως χαρακτηριστικά είπε το μέλος του ΔΣ της Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. και πρόεδρος του Συλλόγου Νέων Ελλήνων Διαβητικών εκπρόσωπος της κα Σπυριδούλα Λάγιου, όντας ασθενής η ίδια, εκεί που πλήρωνε περίπου 11 ευρώ συμμετοχή για τα φάρμακα πρώτης εκλογής, τώρα δίνει 21 ευρώ.
Συγκεκριμένα, η συμμετοχή για την ινσουλίνη είναι στο 10%, για τα αντιδιαβητικά δισκία στο 15%, για τα αναλώσιμα στο 25% και για τη θεραπεία συνοδών νοσημάτων στο 25%.
Εξαιτίας αυτής της ομαδοποίησης πρέπει πλέον να πληρώνουν επιπλέον για να λάβουν τη θεραπεία πρώτης εκλογής για την αντιμετώπιση της Διαβητικής Νευροπάθειας, μιας νόσου που προσβάλει το 20%-40% των ατόμων με διαβήτη.
Μάλιστα όπως επεσήμανε η πρόεδρος της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α κα Αθηνά Βαδαλούκα, αναπληρώτρια καθηγήτρια Αναισθησιολογίας, Θεραπείας Πόνου και Παρηγορητικής Φροντίδας Νευροπαθητικό Πόνο παρουσιάζει το 8% του γενικού πληθυσμού, γεγονός που όλες οι διεθνής μελέτες υποχρεώνουν τους αρμόδιους για τη Δημόσια Υγεία να συντάξουν θεραπευτικό πρωτόκολλο για την ασθένεια.
«Πολλά άτομα με διαβήτη δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν το επιπλέον κόστος για τη θεραπεία των συνοδών παθήσεων της νόσου, όπως της Διαβητικής Νευροπάθειας, της υπέρτασης και της χοληστερίνης με αποτέλεσμα την εμφάνιση επιπλοκών που, με τη σειρά τους, μπορεί να οδηγήσουν σε βαριές και μη αναστρέψιμες αναπηρίες για τους ίδιους (ακρωτηριασμούς, καρδιαγγειακά νοσήματα κ.λπ.)», τόνισε η κα Λάγιου.
«Η μη σωστή ομαδοποίηση των φαρμάκων που αφορούν το Χρόνιο Νευροπαθητικό Πόνο στη νέα θετική λίστα, σύμφωνα με τα τρέχοντα επιστημονικά κριτήρια, θα οδηγήσει σε περιορισμό ή και αποκλεισμό σημαντικού αριθμού ασθενών από θεραπείες πρώτης εκλογής, λόγω της αυξημένης οικονομικής συμμετοχής που πρέπει να καταβάλλουν. Πιο συγκεκριμένα, φάρμακα όπως το ACT4 που δεν είναι ανταλλάξιμο έχει ενταχθεί στην ίδια θεραπευτική κατηγορία χωρίς να μπορεί να θεωρηθεί, σύμφωνα όλα τα διεθνή επιστημονικά δεδομένα, θεραπευτικά ισοδύναμο και κατ’ επέκταση ανταλλάξιμα», εξήγησε η κα Βαδαλούκα.
Αυτό δυστυχώς που αποκομίσαμε από αυτή τη συνέντευξη είναι ότι η εφαρμογή της Θετικής Λίστας με τη μορφή που έχει αυτή τη στιγμή όπως όλα δείχνουν, μόνο προβλήματα θα φέρει και κάθε άλλο παρά περιστολή των δαπανών στην Υγεία. Αν το υπουργείο Υγείας δε λάβει μέτρα σύντομα θα πετύχει θα δει τις δαπάνες στην Υγεία να εκτοξεύονται στα ύψη και τα νοσοκομεία να γεμίζουν ασθενείς με πολύ σοβαρά νοσήματα. Και να σημειώσω επίσης ότι φύγαμε όλοι με την ίδια απορία. Γιατί το υπουργείο Υγείας έχει μπει στη λογική να φτιάχνει ασθενείς δύο ταχυτήτων; που αποσκοπεί; Και γιατί το λέω… μα είναι απλό, η διαφορετική αντιμετώπιση του Διαβήτη Τύπου 1 από το Διαβήτη Τύπου 2 αφήνει πολλά αναπάντητα ερωτηματικά. Μήπως ο κ. Σαλμάς, υπεύθυνος για τη Θετική Λίστα, θα ήθελε κάποια στιγμή να μας απαντήσει ευθέως;
Τριτοκοσμικές καταστάσεις στη θεραπεία των διαβητικών ασθενών
Την απόγνωση των χιλιάδων ασθενών με διαβήτη επιβεβαιώνει και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών ΙΣΑ), σύμφωνα με τον οποίο οι ασθενείς αναγκάζονται να διακόπτουν την θεραπεία τους με τη χρήση της αντλίας έγχυσης ινσουλίνης, λόγω της καθυστέρησης αποζημίωσής τους από τον ΕΟΠΥΥ.
Από τα στοιχεία που κατέθεσε στον ΙΣΑ η Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ., προκύπτει ότι το 30% των ατόμων με διαβήτη που χρησιμοποιούν την αντλία ινσουλίνης οδηγούνται στο να διακόψουν τη χρήση της, ενώ σύμφωνα με μελέτη της Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. ο μέσος όρος αναμονής για την εξόφληση των οφειλών φτάνει το μισό χρόνο ενώ στην περίπτωση του ΟΓΑ ξεπερνά τους 14 μήνες. Μάλιστα οι πάσχοντες του ΟΠΑΔ αναμένουν να πληρωθούν για οφειλές που έχουν καθυστερήσει σε κάποιες περιπτώσεις από τον Αύγουστο του 2010.
Ενώ έχουν δοθεί οι εγκρίσεις για την καταβολή των χρημάτων στους ασφαλισμένους τοπικά σε κάθε Υ.Π.Α.Δ. η διαδικασία παρακωλύεται λόγο έλλειψης, για παράδειγμα, υπαλλήλου υπεύθυνου για ανάληψη του χρηματικού ποσού από τις Τράπεζες ώστε να καταβληθούν τα οφειλόμενα ποσά στους δικαιούχους. Παράλληλα η αναμονή για να κατατεθούν τα δικαιολογητικά σε κάποια παρατήματα του ΕΟΠΥΥ ξεπερνά τις 3 ώρες!
Σε πολλές περιπτώσεις η έλλειψη προσωπικού στα υποκαταστήματα και ο φόρτος επισκεψιμότητας αναγκάζει τους υπαλλήλους να βρίσκουν διαφόρους λόγους μέχρι και να αρνηθούν να παραλάβουν μια γνωμάτευση αναλωσίμων μέχρι και ένα μήνα διότι έχουν αδιεκπεραίωτα αιτήματα.
Η τριτοκοσμική αυτή κατάσταση που καταγγέλλεται τόσο από τον ΙΣΑ όσο και από την Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. οι οποίοι ζητούν την άμεση στελέχωση των υπηρεσιών για να αποφεύγονται οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες εξόφλησης των ασθενών.
Ανθή Αγγελοπούλου
