Οι βιολογικοί παράγοντες στην ψωρίαση στοχεύουν στην αναστολή συγκεκριμένων βιολογικών διαμεσολαβητών της φλεγμονής, που θεωρείται ότι εμπλέκονται στην παθογένεση των βλαβών. Το πιο πρόσφατο περιγραφέν μονοπάτι της φλεγμονής στην ψωρίαση αφορά στην ιντερλευκίνη-17Α, της οποίας η εκλεκτική αναστολή πιστεύεται ότι οδηγεί στην υποχώρηση των συμπτωμάτων χωρίς να παραβλάπτεται σημαντικά η φυσιολογική αμυντική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
Το Secukinumab, εκλεκτικός αναστολέας της ιντερλευκίνης-17Α, είναι ένα νέο φάρμακο της εταιρείας Novartis που έχει ολοκληρώσει με επιτυχία ένα ευρύ πρόγραμμα κλινικών μελετών στην ψωρίαση, και αποτελεί σημαντική ελπίδα για τη βελτίωση της ζωής των ασθενών με αυτοάνοσα νοσήματα.
Στο 22ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Δερματολογίας και Αφροδισιολογίας (EADV), που έγινε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη, ανακοινώθηκαν για πρώτη φορά τα αποτελέσματα πιλοτικών μελετών φάσης ΙΙΙ του Secukinumab (ΑΙΝ457) για ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή Ψωρίαση κατά πλάκας.
Πιο συγκεκριμένα, στα πλαίσια του συνεδρίου ανακοινώθηκαν δεδομένα πιλοτικής μελέτης άμεσης σύγκρισης, τα οποία αποδεικνύουν την υπεροχή του Secukinumab έναντι του etanercept στη μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση κατά πλάκας, ενώ παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τα αποτελέσματα τριών επιπλέον μελετών φάσης ΙΙΙ του Secukinumab – του μεγαλύτερου μέχρι στιγμής προγράμματος κλινικών μελετών στη μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση κατά πλάκας. Το Secukinumab (AIN457) είναι ο πρώτος αναστολέας της IL-17A με δεδομένα φάσης ΙΙΙ και θεωρείται ως η πρώτη φαρμακευτική αγωγή κατά της ψωρίασης με στόχο την IL-17A για την οποία έχει υποβληθεί αίτηση έγκρισης. Η έρευνα δείχνει ότι η IL-17A διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κινητοποίηση της αυτοάνοσης απάντησης του οργανισμού σε διαταραχές όπως είναι η μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση κατά πλάκας και συνιστά προτιμώμενο στόχο για τις υπό έρευνα θεραπείες. Ωστόσο, αυτό που διαφάνηκε και στο συνέδριο είναι η σαφής και ανεκπλήρωτη ανάγκη για νέες ψωριασικές θεραπείες με ταχύτερη και μεγαλύτερη σε διάρκεια δράση, για την ανακούφιση των εκφυλιστικών συμπτωμάτων της νόσου.
Λίγα λόγια για την ψωρίαση
Η ψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματοπάθεια με σημαντικές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις. Προσβάλλει το 0,6-6,5% του πληθυσμού στην Ευρώπη και το 3,15% στη Β. Αμερική. Σύμφωνα με πρόσφατη επιδημιολογική μελέτη, στην Ελλάδα η μέση ηλικία των ασθενών είναι περίπου 43 έτη, ενώ ο λόγος ανδρών:γυναικών είναι 1,8:1. Η μέση ηλικία των ασθενών κατά το πρώτο επεισόδιο της νόσου είναι περίπου 31 έτη. Ποσοστό 35% των ασθενών αναφέρει οικογενειακό ιστορικό της νόσου.
Συχνότερη μορφή ψωρίασης είναι η κοινή ψωρίαση, γνωστή και ως ψωρίαση κατά πλάκας. Στις συχνότερες εντοπίσεις του εξανθήματος περιλαμβάνονται οι περιοχές των αγκώνων, των κάτω άκρων, του τριχωτού της κεφαλής και των γονάτων, ενώ τα πιο κοινά συμπτώματα ήταν η δημιουργία λεπιών και ο κνησμός. Εξάρσεις της νόσου παρατηρούνται κατά μέσο όρο 2,6 φορές το χρόνο και οι ασθενείς θεωρούν το stress ως την κύρια αιτία επιδείνωσης της νόσου. Λόγω της νόσου, οι ασθενείς χρειάζεται να επισκεφθούν το δερματολόγο τους 2,4 φορές ετησίως κατά μέσο όρο.
Η ψωρίαση σχετίζεται με γενετικούς & περιβαλλοντικούς παράγοντες, στους οποίους περιλαμβάνονται η στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα, ψυχοπιεστικά γεγονότα, η χαμηλή υγρασία, διάφορα φάρμακα, λοίμωξη με HIV, τραυματισμοί, κάπνισμα και παχυσαρκία.
Η ψωρίαση δεν είναι μόνο δερματολογική νόσος. Ένα ποσοστό ασθενών (11% στην Ελλάδα) εμφανίζει ψωριασική αρθρίτιδα. Η ψωρίαση μπορεί επίσης να συνυπάρχει και με:
- ιδιοπαθή φλεγμονώδη εντεροπάθεια
- σκλήρυνση κατά πλάκας
- ΣΔ και καρδιαγγειακή νόσο
- λέμφωμα κτλ.
Η ψωρίαση σχετίζεται επίσης με ψυχιατρική συννοσηρότητα και κακή ποιότητα ζωής. Η συχνότητα κατάθλιψης στους ψωριασικούς ανέρχεται ως 60%, ενώ αυξημένη είναι και η συχνότητα χαμηλής αυτοεκτίμησης, σεξουαλικής δυσλειτουργίας, αγχώδους διαταραχής και αυτοκτονικού ιδεασμού.
Στις ελαφρές μορφές της νόσου προτιμάται συνήθως η τοπική θεραπεία. Στις μέτριας και μεγάλης βαρύτητας περιπτώσεις χορηγείται συστηματική θεραπεία, που αρχικά περιλαμβάνει από του στόματος ανοσοκατασταλτικά φάρμακα (π.χ. μεθοτρεξάτη, κυκλοσπορίνη, ακιτρετίνη) και επί αποτυχίας τους βιολογικούς παράγοντες.
Ανθή Αγγελοπούλου
