Γράφει ο Δημήτρης Κοντοπίδης
Υποψήφιος Β΄ Αθήνας με το Ποτάμι
Υπεύθυνος Τομέα Αναπηρίας και Χρόνιων Παθήσεων
Η συμμετοχή μου στην πολιτική είναι μια συνέχεια στην χάραξη πολιτικής Υγεία με την οποία ασχολούμαι τα τελευταία χρόνια. Ως ασθενής με Κυστική Ίνωση συνειδητοποίησα ότι το ελληνικό σύστημα υγείας μας καταδικάζει να ζούμε δέκα χρόνια λιγότερο σε σχέση με τους συνασθενείς μας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τότε ανέλαβα ενεργό ρόλο στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας ως Αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Κυστικής Ίνωσης και καταφέραμε να κάνουμε πραγματικότητα αιτήματα 10 ετών σε μόλις 2 χρόνια! Σε καιρούς οικονομικής κρίσης πετυχαίνουμε προσλήψεις, σε εποχή συγχωνεύσεων την παραχώρηση πτέρυγας στο Σισμανόγλειο, εισαγωγή καινοτόμων φαρμάκων. Όλα αυτά όχι με στείρο συνδικαλισμό, όχι με κατασκηνώσεις έξω από Υπουργεία, αλλά με συνεργασίες, στρατηγικό σχεδιασμό, ανάληψη ευθύνης, διαφάνεια, ρεαλιστικές προτάσεις. Αυτή η εμπειρία μου, μου έδωσε τα κατάλληλα πειστήρια ότι όταν οι χρόνια πάσχοντες αυτόοργανωθούμε μπορούμε να πετύχουμε πολλά, ακόμη και σε τόσο δύσκολες περιόδους.
Η εφαρμογή ενός σχεδίου υγειονομικής περίθαλψης όμως είναι κάτι που δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί ποτέ. Θα αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα: στην ίδια κυβέρνηση άλλαξαν δύο Υπουργοί Υγείας, τρεις διοικητές στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο και στη συνέχεια άλλαξε και ο Υπεάρχης Αττικής. Όπως είναι προφανές όσο αξιόλογα πρόσωπα και να υπήρχαν στις παραπάνω θέσεις δεν υπήρχε ποτέ συνέχεια η τουλάχιστον έγκαιρη εφαρμογή ενιαίου σχεδίου. Μέχρι να ενημερωθούν τα καινούργια πρόσωπα χάναμε πολύτιμο χρόνο. Η αιτία του φαινομένου, είναι τα κομματικά χρέη που έχει η κυβέρνηση και η κάλυψη των θέσεων ευθύνης με βάση την κομματική ταυτότητα και όχι αξιολογικά κριτήρια. Δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα όμως αυτό.
Γενικότερα στην Υγεία φτάσαμε από τις σπατάλες, στον «στραγγαλισμό». Η ανθρώπινη ζωή, να μετριέται σε χρήμα. Ο γιατρός να είναι λογιστής, οριζόντιες περικοπές και απουσία ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων. Το σημαντικότερο από όλα, η έλλειψη συμμετοχής του ασθενούς στην συναπόφαση με τον ιατρό, στην συμμετοχή στην χάραξη πολιτικής Υγείας. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στον χώρο των ατόμων με αναπηρία σε σχέση με την πρόσβαση στην κοινωνία.
Εκτός λοιπόν από την έλλειψη σχεδιασμού υπάρχει ένα φαινόμενο υποκρισίας από τους πολιτικούς εκπροσώπους στις παρουσιάσεις των Συλλόγων Σπάνιων παθήσεων, αναπήρων και χρόνια πασχόντων. Οι αρμόδιοι στην πλειοψηφία τους απευθύνουν χαιρετισμό και στη συνέχεια αποχωρούν, χωρίς να φροντίσουν για την παρουσία αντιπροσώπου. Κλασικές παρεμβάσεις-δηλώσεις στήριξης, άλλοτε με ξύλινο πολιτικό λόγο και άλλοτε πιο ανθρώπινες.
Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα θέματα των αναπήρων, των χρόνια πασχόντων δεν εντείνονται κατά τις προεκλογικές περιόδους. Υπάρχουν καθημερινά, παραμένουν και πολλαπλασιάζονται, καθιστώντας ξεκάθαρη την ανάγκη για αλλαγές στις θεμελιώδεις δομές του Συστήματος Υγείας της χώρας μας. Ο στρατηγικός σχεδιασμός θα πρέπει να είναι συνεχής, οι εκπρόσωποι ασθενών θα πρέπει να βρίσκονται στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, σε κάθε σχετική επιτροπή, ΕΟΠΠΥ, ΕΟΦ, ΚΕΣΥ κλπ. Άμεση προτεραιότητα για ένα ασθενοκεντρικό σύστημα υγείας, ή ακόμη καλύτερα, ανθρωποκεντρικό.
Το Ποτάμι λοιπόν από την πρώτη στιγμή έδωσε θέση στους ειδήμονες. Δημιούργησε ξεχωριστό τομέα πολιτικής, τον Τομέα Αναπηρίας και Χρόνιων Παθήσεων. Επικεντρώνεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χρόνια πάσχοντες και τα άτομα με αναπηρία και έθεσε ως στόχο τον σχεδιασμό μίας ολοκληρωμένης πολιτικής. Στα πλαίσια της δραστηριότητας του Τομέα αυτού έχει συσταθεί μία ομάδα εξαιρετικών επιστημόνων, χρόνια πασχόντων, ιατρών και νομικών με στόχο τη δημιουργία ενός πολιτικού σχεδίου δράσης και προτάσεων για άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις. Στην προσπάθειά μας αυτή οι κύριοι αρωγοί και ουσιαστικοί συνομιλητές είναι οι ίδιοι οι Σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στον χώρο των χρόνιων παθήσεων και αναπηρίας.
Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε πολύ πριν προκηρυχθούν οι εκλογές, ένα κύκλο συναντήσεων, ειδικά διαμορφωμένων ερωτηματολογίων προκειμένου να καταγραφούν άμεσα από τον κάθε σύλλογο τα προβλήματα και οι προτεινόμενες λύσεις για αυτά. Χωρίζεται σε 2 πυλώνες, πρόσβαση στην υγεία και πρόσβαση στην κοινωνία με απώτερο στόχο την υπευθυνοποίηση των ιδίων των εκπροσώπων. Να διαμορφωθεί από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές ένα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο δράσης.
Κάποιες λύσεις χρειάζονται χρήματα, που όμως με έναν στρατηγικό σχεδιασμό και οικονομοτεχνικές μελέτες θα εξοικονομήσουν τεράστια κόστη. Ο προγεννητικός έλεγχος,οι μεταμοσχεύσεις, η πρόληψη νοσηρότητας είναι κάποια από αυτά. Αυτό δεν σημαίνει ότι για κάποιες βασικές ανάγκες μπορούν να μπουν περιορισμοί στα κόστη. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μετριέται σε χρήματα. Ο γιατρός δεν μπορεί να είναι λογιστής. Η πρόσβαση στο φάρμακο και στις απαραίτητες εξετάσεις, η δυνατότητα στην κοινωνική ζωή, εργασία αθλητισμό, πρόσβαση οφείλουν να παρέχονται σε ένα κράτος δικαίου.
Κάποιες λύσεις όμως είναι άμεσα εφαρμόσιμες, έχουν πολύ μικρό κόστος και μπορούν να προωθηθούν άμεσα. Η συνεργασία των επιστημόνων υγείας, η εκπαίδευση των ιατρών σε σπάνια και χρόνια νοσήματα, η συναπόφαση της θεραπείας με τον ασθενή, η καταγραφή των ασθενών. Η ανάγκη ενδυνάμωσης αλλά και εκπαίδευσης των ασθενών στον τομέα της λήψης αποφάσεων, τόσο για το σχεδιασμό του υγειονομικού χάρτη της χώρας, όσο και για τη συμμετοχή τους στις θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουν.
Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα που αφορά όλους μας, δεν πρέπει να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές. Το κυριότερο όμως πρέπει να αναλάβουμε και την ατομική μας ευθύνη. Πρώτα από όλους εμείς οι ίδιοι χρόνια πάσχοντες με μια ενιαία και δυνατή φωνή.
